Öksür öksür nereye kadar.

vaziyetname tarafından

Öksürüklerim hiç geçmedi. Zaman zaman artıyor, zaman zaman azalıyor, bazen şiddetli, bazen mülayim ama hep var. Tanı öncesinde de vardı, şimdi de var, Opdivo’nun yan etkilerinden biri de zaten öksürük(müş). Kısaca öksürüksüz bir hayatım vardıysa da artık ben hatırlamıyorum.

Geçen gece arkadaşlarla toplandık, öksürüyoruz… Şaka yaptım, sadece ben öksürüyordum, her zamankinden biraz daha şiddetlice bir atak geldi, öksürdüm. Sonra, Bilge’yi ve Pınar’ı korku dolu gözlerle bana bakarlarken gördüm. Bilge tam karşımda eli omzumda “Kağan… Kağan” diye sesleniyor, Pınar sehpanın etrafından dolanıp yanıma gelmeye çalışıyordu. Belli ki acayip bir şey olmuştu. “N’oldu?” dedim “Bayıldın” dediler. Öksürürken başım öne, elimdeki telefon da yere düşmüş, hepsi en fazla 9-10 saniye sürmüş. Acile gittik, EKG, kan tahlili falan fıstık, “Şiddetli öksürük bayılmaya sebep olabilir, bu normal” dedi acildeki doktor (geçen sene öksürürken kaburgamı kırdığımda da onkoloğum “Normal” demişti o da kırmış meğerse), eve döndük.

Hayatımda ilk defa bayıldım. Ameliyat öncesi narkoz bayılmasına benzemiyor. Onda ilacı yapıyorlar, sen sayı sayarak bayılmayı bekliyorsun. Ayıldığında da bayılmış olduğunu biliyorsun. “Ben sekize kadar saydığımı hatırlıyorum” diyerek geç bayılmasıyla övüneni de görmüşlüğüm vardır. Bu öyle değildi. Aniden oldu. Nasıl bir şey olduğunu, “ancak öncesinin ve sonrasının idrak edilmesi halinde anlaşılabilen ve fakat kavranamayan bir hiçlik hali” olarak tanımlayabilirim. “Gittim geldim” de buna mı deniyordu?

Hülasa, ölmek bayılmak gibiyse korkacak bir şey yok.

Reklamlar